Het juiste woord op het juiste moment

Het doekje van de haringman

Als je presenteert is je klank belangrijk. Klink je echt, levendig?
Je lichaamstaal laat ook veel zien. Open, gesloten?

En je woorden, jazeker, die doen er ook toe. Zijn ze zorgvuldig, liefdevol? Dit vooral.
‘Ik probeer alles met liefde te doen.’ zei een deelneemster op een training.
Nu laat ze dit toe in haar presentaties en wordt het een feest om mee te maken.

Is het moeilijk om je woorden goed te kiezen?
Ja, dat is het. Nee, dat is het helemaal niet. De paradox van het leven.
Wat het leven waardevol maakt is vaak gratis.
Het gaat om (het leven en jezelf) accepteren en loslaten.

Jezelf volledig accepteren.
Je ego loslaten, geen ijdelheid, geen façades.

Zelf dacht ik vroeger dat ik er niet mocht zijn.
Dan stop je je zinnen vol verkleinwoordjes. Dan maak je je zinnen niet af.
Dan doet het er eigenlijk niet toe, wat je zegt.
Andersom kan ook. Je ego gaat flink blazen en je gaat jezelf overschreeuwen.
Je accepteert jezelf helemaal niet.
Zo werd ik onbereikbaar.

Ja, jij en ik mogen er zijn. Een fundamenteel besef, ook om goed te presenteren.

Ooit dacht ik dat ik niet helemaal deugde, met verregaande gevolgen. Hierdoor mocht niets van mij er zijn. Heel pijnlijk. Totdat ik op een piepklein, vrijwel onbewoond eiland belandde en de nacht viel. Er was niemand in de verste verte, de zon ging pal voor mij onder in de zee. De volgende ochtend zag ik de zon aan de andere kant uit de zee oprijzen. Helemaal speciaal voor mij, zo voelde het opnieuw. De eerste zonnewarmte koesterde me.Toen begreep ik dat ik er mocht zijn. Ik was er, de zon was er, we mochten er zijn. Daar begon mijn weg om er ALTIJD te mogen zijn, zolang ik er ben. Niet meer alleen op een eiland, maar midden in het volle leven. Er is wel één voorwaarde: mijn intentie moet goed zijn, zacht en liefdevol. Acceptatie en loslaten. Macht willen uitoefenen, belangrijk willen zijn, dat moet ik vergeten, anders werkt het niet. 

Het ligt dicht bij dankbaarheid om er te mogen zijn, hier op aarde, waar ik ook ben. Het helpt mij en ik ontdekte bovendien dat het een noodzakelijke grondhouding is voor een goede presentatie. Acceptatie en overgave. Vanuit dit oerbesef komen de juiste woorden, op het juiste moment.

Het doekje van de haringman

Met journalist Willem Wansink organiseer ik mediatrainingen. Hij kwam met de prachtige metafoor over ‘het doekje van de haringman’. Een journalist vraagt: ‘Dus uw organisatie bedondert de boel?’ Dan kan het antwoord zijn: ‘Nou. nou bedonderen, hoe komt u er bij, wij bedonderen helemaal niemand.’ Zo is het woord bedonderen al drie keer genoemd. Het woord valt dus letterlijk op en blijft hangen.
Nu dat doekje, dan vergeet u dit nooit meer. Je eet een harinkje. Daarna heb je vieze handen. Gelukkig reikt de haringman je een doekje aan. Jij veegt je handen af. Aan dat gruwelijk vieze doekje waar al de hele dag mensen hun handen aan hebben afgeveegd. Dat doet een journalist soms ook, even een vies doekje aanreiken, even wat proberen. Hij of zij gooit het woord bedonderen op, jij herhaalt, schiet in de verdediging en het verkeerde verhaal is geboren. Onterecht negatieve ‘framing ‘ (bedonderen) vraagt om slimme en onmiddellijke ‘reframing’. Bijvoorbeeld: ‘Ik begrijp uw suggestie. Wij willen in de toekomst nog duidelijker uitleggen wat we doen en waarom.’

Oefenen, oefenen, oefenen. Intussen bovendien aan je intentie werken en de consequenties accepteren. Ja, de juiste woorden, op het juiste moment.