Erkenning van de ander voor succesvolle communicatie

De ander erkennen, voorwaarde voor succesvolle communicatie.

Als je erover nadenkt, dan is het logisch. Communicatie is alleen mogelijk op basis van gelijkwaardigheid. Een direct gevolg hiervan is de volledige erkenning en acceptatie van de ander. Die ander, je publiek, is een medemens met, net als jij, dromen, teleurstellingen, een geschiedenis, kwaliteiten, hoop.

Gelijkwaardig is overigens iets anders dan identiek of precies hetzelfde.

Mensen verschillen in leeftijd, in geboorteplaats, in geschiedenis, in opleiding. Gelijkwaardigheid is mogelijk als je

deze verschillen erkent zonder oordeel en dit geldt voor beide partijen, zender en ontvanger.
Omdat jij wilt communiceren is jouw goede initiatief in de vorm van een streven naar gelijkwaardigheid een prachtige stap. Zie de pagina over gelijkwaardigheid in je communicatie.

De basis van erkenning is luisteren.

Interesse hebben voor de ander. Je mond houden in plaats van zelf met een verhaal komen. Er is een tijd voor alles. Jouw tijd komt heus wel. Een interessant perspectief voor een presentatie.

Erkenning van de ander in je presentatie.

Jij wilt iets. Een plan uitleggen, of een idee. Je wilt een product of dienst verkopen, mensen inspireren, enthousiast maken. Daarom hou je een presentatie. Maar alleen je boodschap verkondigen, zenden, heeft niets met erkenning van je publiek te maken en heeft dus ook nog niets met communicatie te maken. Communicatie is het scheppen van gemeenschappelijke betekenis.

De noodzaak van interactie blijkt maar weer eens. Dit betekent voortdurend vragen stellen aan je publiek. Wat is jullie mening en ervaring? Ruimte geven voor antwoorden en er iets mee doen. Serieus de dialoog aan gaan.  Samen met je publiek je presentatie laten gebeuren.

Erkenning is ook pijn en verdriet toelaten, woede en angst. Erkennen is hier liefdevol mee omgaan, troosten, omarmen. Zie de prachtige tekst over luisteren.

Onredelijk gedrag.

Als je het gedrag van de ander als ‘onredelijk’ ervaart is het heel moeilijk vol erkenning te reageren. Zonder die erkenning ontstaat echter escalatie. Maar met alleen troosten en begrip blijft iedereen tevreden in zijn of haar comfortzone hangen en gebeurt er niets. Beweging ontstaat zodra je er in slaagt om ‘onredelijk’ gedrag van de achterliggende pijn te onderscheiden. Het onredelijke gedrag is vaak een oud kind-patroon. Daar kun je als volwassene naar kijken, terwijl je wel erkent dat het gevoel van de ander er is. Dit is een mooie kunst.

Zelf heb ik nog wel eens de neiging iets te roepen in de trant van ‘stel je niet aan’. Een zinloze reactie. Het is het ontkennen van de ander en werkt dus averechts. Wel kun je de volwassene liefdevol aanspreken om te onderzoeken of een bepaald gedrag succesvol, zinnig of aangenaam is. Je kunt vragen of een dergelijk gedrag een goed advies aan anderen zou zijn.

Leren kijken naar en genieten van het kind, vanuit de volwassene.
Dan boek je vooruitgang en wordt het leven prachtig.