Tagarchief: voorbereiding

Het nut, ja zelfs de noodzaak van ijsbrekers in je presentatie

Een pareltje, het beste begin van je presentatie!

Tijdens een scheikundeles zat ik bij het raam. Buiten zag ik een vogel en opeens drong het tot me door: ik zit aan de verkeerde kant van het raam. Die vogel was vrij en kon zo maar wegvliegen, terwijl ik, ooh zo betreurenswaardige jongen van 17, binnen bij de les moest blijven.

Dat was jeugdige kortzichtigheid, toen. Ik hoorde Remco Campert onlangs nog zeggen dat hij alle gedichten van vóór ‘zijn’ Vijftigers maar gepruts vond. Toen.

De les van vandaag: Begin je presentatie met een pareltje. Een anekdote of met een mooie metafoor, een gedicht, een haiku. Zo’n begin zou verplicht moeten zijn, want het opent de ramen. Het is als het ware de sleutel waarmee je je presentatie opent. Alsof het een juwelenkistje is, waarvan je deksel met deze sleutel opent.

Pareltjes kunnen gaan over vroeger of nu, over alles wat je bezielt, je lief, je kinderen, de buren, het bos, het park, de tuin, iets waarvan je genoot, een leuke ontmoeting, een paar dichtregels, een schilderij, een mooie foto, alles is goed, mits je op je intuïtie vertrouwt en daardoor ‘puur’ vertelt.

Wat bereik je met zo’n pareltje, zo’n ijsbrekertje?

Het woord zegt het al, je breekt het ijs, een afwachtend publiek smelt al een beetje.
Er gebeurt nog heel veel meer. Het is een verhaal(tje) dicht bij jezelf. Jij komt ook bij jezelf, je maakt het veilig en vertrouwd. Voor jezelf en de zaal. Dat helpt, iedereen ontspant. En je biedt meteen hoop, niet alleen dat het leuk kan worden, maar ook, dat je verhaal echt is en hout snijdt.

De dichter Gerrit Kouwenaar, de op een na laatste vijftiger, is in 2014 overleden. Ik kende zijn werk niet en van een gedicht rondom zijn begrafenis begrepen mijn vrouw Katri en ik ook niet veel. Maar even zoeken leverde mij (en nu ook jou) toch een geweldige parel op:

De taal behoort aan de vogels

ík ben te mens om te vliegen
ik sta als een huis op de wereld
gebouwd en dik uit aarde

ik ben ongeveer degene
die schuilgaat binnen de muren
en uitvloeit achter de ramen
van de blauwe achterkamer

het geurt er naar mest en naar liefde
er staat een plant in een kooi
de taal behoort aan de vogels
de mens schuilt weg in het woord

Gerrit Kouwenaar (1923 – 2014)

Een oude theatertruc

Er waren zelfs te weinig stoelen!

Als kind mocht ik een keer naar een goochelaar, bij een oom. De hele kamer vol, kinderen op de grond, volwassenen op stoelen en banken er om heen, heel veel mensen tot in de deuropening, de deur die toch dicht moest. Geschuifel met kussens en stoelen voor het begon. Een rood gordijn en een man met een hoge hoed waaruit de goochelaar oneindig veel sjaaltjes haalde. En zelfs tot slot een echt konijn. Wij keken ademloos toe. Ik zie het nog voor me en ik moest er aan denken toen ik dit schreef.

Als je naar een presentatie gaat, dan wil je het gevoel krijgen dat het iets is, dat je een bijzonder moment meemaakt. Je wilt dat er iets van magie in de lucht hangt.

Die magie zit in van alles. Je feitelijke presentatie is er een onderdeel van. Het gaat over de uitnodiging, de aankleding, de ontvangst, de sfeer. Sfeer, dat is allereerst de entourage. Is het een gruwelijk zaaltje met een te laag systeemplafond langs een lawaaiige snelweg, of is het een sfeervolle oude theaterzaal?

Volle bak

Belangrijk punt is ook het aantal stoelen. Klopt dat? Lege stoelen zijn geen goed teken. Er komen minder mensen dan de organisatie heeft ingeschat. Lege eerste rijen zijn zelfs dodelijk voor je presentatie. Het is niet interessant, anders zaten we wel vooraan, anders ‘hingen we wel aan je lippen’. Die uitdrukking zegt veel en bestaat niet voor niets. De Stones op Pinkpop, de vakken vooraan zijn meteen vol. Lege stoelen, lege eerste rijen, een leeg midden-gangpad. Je energie verdwijnt in het gat, als sneeuw voor de zon. Een goede zaalindeling, daar kun je zelf iets aan doen, mits je tenminste op tijd aanwezig bent! Met een teveel aan stoelen maak je het onnodig moeilijk voor jezelf als presentator! Het kost heel veel extra energie om over die lege stoelen heen te komen. Maak het jezelf gemakkelijk, dat kan ook.

Iets te weinig stoelen, daarmee maak je het spannend

Je maakt het je zelf gemakkelijk door een paar stoelen te weinig klaar te zetten! Mensen moeten hierdoor dicht bij elkaar gaan zitten, alle lege gaten verdwijnen vanzelf en het leidt tot gezellig gerommel met het aanschuiven van een paar extra stoelen vlak voordat je begint. Volle bak! De sfeer stijgt, wow, wat leuk dat er zoveel belangstelling is. Het is een oude theatertruc, zorg dat er een paar stoelen te weinig zijn en vul die op het laatste moment pas aan. Zorg dat het lekker vol aanvoelt, dan begrijpt iedereen dat het zeer de moeite waard is wat je gaat presenteren. Andersom, zolang de eerste rijen leeg zijn, hoef je niet eens te beginnen met je presentatie, het signaal dat het er niet toe doet bevindt zich als een onoverbrugbare kloof tussen jou en je publiek. daarom, maak het vol, voorkom lege stoelen.

Er zijn nog veel meer omstandigheden die je kunnen helpen met je presentatie. Sta je op de goede plek, in het midden, in het licht? Is de zaal gezellig, sfeervol, aantrekkelijk? Ben je goed te verstaan? Klinkt je stem levendig? jij bent degene die hier heel veel aan kan doen.

Stel je voor dat men na afloop over je presentatie spreekt.
Hoe was het? Geweldig, volle bak, er waren zelfs te weinig stoelen!

Zie ook: Veilig en vertrouwd

Klankmarathon 15 juni Nijmegen

Over verstaanbaarheid gesproken. Dat doe je met je stem. Ik geef graag onconventionele stemtrainingen. Het is een belangrijk onderdeel van de driedaagse training ‘Spreekangst wordt stemkracht’. Ik geef ook aparte stemdagen zoals op 27 juni aanstaande. Als je hier al iets ervaring mee hebt, gun jezelf dan de ervaring van een klankmarathon: zondag 15 juni in het Cordium in Nijmegen. Vier uur ononderbroken spelen met je stem en je bereik vergroten, in een groep met medeklinkers, inclusief uitgebreide inleiding. Zie klankmarathon