Over gelijkwaardigheid in je communicatie

Gelijkwaardigheid, voorwaarde voor succesvolle communicatie.

Mensen die zich sociaal achtergesteld voelen, zien acties van een ander snel als vijandig en ze gedragen zich eerder agressief, zelfs tegen wildvreemden.

Hoewel het hier om een onderzoek* onder jongeren gaat, om te verklaren waarom sommige pubers een schietpartij op hun school beginnen, is de strekking veel algemener.

Het onderzoek toont aan dat je in een lagere status in zekere mate vijandig naar een zender met een hogere status kijkt. Dan ga je niet luisteren. Je wantrouwt wat er gezegd wordt en interpreteert negatief. De boodschap zal hierdoor niet overkomen en zelfs averechts werken. We oefenen hiermee in iedere training.

Als je presenteert en communiceert, zul je dus eerst de eventuele lagere status van je ontvangers op moeten heffen, of je eigen eventuele hogere status moeten loslaten, voordat je boodschap welkom is en begrepen kan worden.

Als het niet veilig en vertrouwd is, dan ga ik niet luisteren, maar wil ik weg, of ik val aan. De meeste volwassenen zijn voldoende aangepast om niet aan te vallen, in tegenstelling tot een puber.
Volwassenen in een lagere positie houden gewoon op met luisteren of ze interpreteren je woorden vanuit wantrouwen, afwachtend en gesloten. Met een breed scala aan negatieve gevolgen.

Eerst moet er gelijkwaardigheid zijn.

Dan pas is communicatie mogelijk. Zonder gelijkwaardigheid geen uitwisseling.

Hoe bereik je echte gelijkwaardigheid (in je presentatie)? Door te delen. Door je ontvangers in je verhaal te betrekken. Door vragen te stellen en te laten stellen. Door samen op weg te gaan en nieuwe dingen te ontdekken. Door kwetsbaar te zijn, door echte verhalen te vertellen. Door te lachen en samen te genieten. Door te luisteren.
‘Delen is vermenigvuldigen’, leerde ik van coach, Miranda Apeldoorn.

* Bron: het januari 2009 nummer van de Journal of Personality and Social Psychology.