Op het randje van je comfortzone

Over leren en presenteren

Veel presentaties proberen het publiek iets te leren over het onderwerp van de presentatie. een presentatie is dan ook vaak een soort van les. Dus je kunt ook kijken naar leertheorieën om iets te leren over goed presenteren.

Het leermodel van Kolb is (voor velen) een belangrijk uitgangspunt.

W.E.R.K.
Waarnemen, ervaren, reflecteren en kadreren.

(W: Een goed voorbeeld zien, E: het zelf proberen, R: evalueren en erover nadenken en K: je verder verdiepen in het onderwerp. Lees onze pagina over het leermodel van Kolb.

Veel presentaties zijn eenrichtingsverkeer. Je publiek kan wel van alles waarnemen (W), je stem, je lichaamstaal, misschien je slides, je woorden. Hopelijk reik je ook kader aan, geschiedenis, achtergrond, vergelijkbare situaties, alternatieven (K). Maar de E en de R uit het leermodel van Kolb ontbreken. Zelf ervaren en hier weer op reflecteren, het is de helft van het leermodel van Kolb. Dit geeft wel aan dat een presentatie zonder interactie, zonder doe-dingen voor je publiek en zonder dialoog heel wat kansen laat liggen.

Conclusie: interactie en dialoog zijn noodzakelijke elementen in ene goede presentatie.

Op de rand van je comfortzone leer je.

Belangrijk is bovendien dat je vooral leert als het veilig is, anders wil je weg. Aan de andere kant moet het ook weer niet te veilig zijn, want dan sukkel je in slaap.

Men zegt dat je op het randje van je comfortzone leert. Misschien herken je dit. Waar het nieuw is, waar het spannend is. Je traint je hersenen bijvoorbeeld het beste als je beweegt in een nieuwe omgeving, wandelend of fietsend op reis.

Als je te ver over de rand van je comfortzone gaat, dan leer je niets meer, want je voelt serieus gevaar en gaat over op automatisch overlevingsgedrag.

Optimaal leren is dus zoeken naar de juiste spanning en ontspanning. Want als je moe bent, dan heb je geen capaciteit vrij om te leren.

Conclusie: Goede sprekers dagen dus ook uit, provoceren soms, zoeken het scherp van de snede op.

Beweging helpt om te leren.

Bewegen blijkt telkens van groot belang. Beweging helpt je denken,. Als je vingers een complexe beweging maken is er veel hersenactiviteit op verschillende plaatsen in je hersenen.  Je hersens worden er wakker van, er wordt zuurstof gebruikt en je bloed moet verse zuurstof aanvoeren. Door met je hele lijf te bewegen, wordt overal meer zuurstof gebruikt en opgenomen en dus ook in je hersenen. Toch leer je weinig als je altijd dezelfde toestellen op de sportschool gebruikt, in ieder geval leer je veel meer in een nieuwe omgeving, fietsend of wandelend of dansend op reis. Aa, als je als presentator dit aan je publiek kunt aanbieden, dan ben je  echt goed bezig.

Concl;usie: allerlei vormen van beweging zijn zeer welkom.

De kracht van de herhaling

Tot slot is herhaling een belangrijk gegeven voor een presentatie en om te leren. Het eenvoudigste presentatiemodel is bijvoorbeeld: Kernboodschap, uitleg, kernboodschap. Men zegt ook wel dat je eerst vertelt wat je gaat vertellen, dat je dat dan (nog een keer) vertelt en dat je tot slot samenvat wat je zojuist hebt verteld. Dat is drie keer hetzelfde verhaal. De kunst van goed herhalen is om het niet exact hetzelfde te doen, maar om telkens een iets andere invalshoek te gebruiken, linksom, rechtsom en recht door het midden. Heel goed werkt het ook om het publiek te laten herhalen, wat ze zojuist gehoord hebben. Je checkt of je verhaal is overgekomen, krijgt kans om verder toe te lichten en het publiek participeert actief. Tel uit je winst.

Conclusie: herhalen moet.

Dus: W.E.R.K.: Waarnemen, ervaren, reflecteren, kader. Interactie met je publiek is hiervoor nodig. Het moet ook spanennd zijn, maar niet te spannend. op de rand van je comfortzone leer je. Er is Voortdurend beweging nodig en herhaling op een speelse, afwisselende manier is onmisbaar in een goede presentatie.